Strona główna/Rodzina
Rozdziały V, VI i VII
Rodzina
drzewo i jedenaście dróg
Przez niemal dwa stulecia historia Harasimiuków skupiała się w jednej wsi. W połowie XX wieku z jednego domu w Derewicznej wyszło jedenaście dróg, które rozbiegły się po całej Polsce.
01
Linia przodków w Derewicznej
Zanim rodzina rozproszyła się po Polsce, przez ponad półtora wieku jej historia toczyła się w granicach jednej wsi. Od najstarszych metryk unickich z końca XVIII wieku aż po lata powojenne, kolejne pokolenia Harasimiuków rodziły się, zakładały rodziny i umierały w Derewicznej.
W bezpośredniej linii męskiej prowadzącej do autora książki udokumentowano pięć kolejnych pokoleń ojców i synów. Każde z nich żyło w nieco innych realiach prawnych, religijnych i społecznych.
I. Mikołaj Harasimiuk
ok. 1741 – 1831Żona: Paraskiewia Witorożec (ok. 1751 – 1831)
Najstarszy pewny przodek w bezpośredniej linii, w akcie zgonu określony jako „syn rodziców niepamiętnych”. Dożył około 90 lat. Zmarł podczas epidemii cholery w lipcu 1831 roku. Jego bracia w Derewicznej również dali początek kolejnym liniom rodu: Stefan (1738–1814) oraz Semen / Szymon (1742–1819, żona Ahafia Dimitruk, 1758–1831).
II. Maksym Harasimiuk
1783 – 1840Żona: Eufrozyna Semeniuk (zm. 1834)
Syn Mikołaja, urodzony w Derewicznej jeszcze w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Ślub zawarł w 1814 roku w unickiej parafii w Rudnie. Gospodarz w Derewicznej, zmarł w wieku 57 lat. Rodzeństwo: brat Teodor Harasimiuk (1782–1830) oraz siostra Pelagia Harasimiuk, po mężu Kapczuk (1792–1824).
Dzieci Maksyma i Eufrozyny (siedmioro): najstarszy syn Bazyli (ur. 1816, bezpośredni przodek), Teodora (1818–1860), Anastazja (ur. 1820), Symeon (1822–1823, zm. jako roczne dziecko), Natalia (ur. 1827), Tymoteusz (ur. i zm. 1830 w niemowlęctwie) oraz Ksenia (ur. 1832).
III. Bazyli Harasimiuk
1816 – 1888/1890Żona: Julianna Bartnicka
W dokumentach również Wasyl. Najstarszy syn Maksyma i Eufrozyny z Semeniuków. Urodzony jako unita, przeżył likwidację Kościoła unickiego w 1875 roku. Zmarł 13 grudnia 1888 roku i został pochowany na cmentarzu w Rudnie „bez obrzędu cerkiewnego”, co oficjalnie odnotowano w księdze zgonów w kwietniu 1890 roku. Dzieci: Julianna, Jan, Andrzej, Zofia i Tomasz.
IV. Tomasz Harasimiuk
1861 – 1931Żona: Ksenia Czech (1871 – 1942)
Według przekazów rodzinnych posiadał zaprzęg konny i miał świadczyć usługi przewozowe w okolicy (m.in. dla właścicieli majątków i kupców), choć informacja ta nie została dotąd potwierdzona w dokumentach pisanych. W czerwcu 1905 roku, po ukazie tolerancyjnym, uregulował w Komarówce ślub w Kościele rzymskokatolickim i zalegalizował pięcioro starszych dzieci. Ksenia pochodziła z Rudna; jej ojciec Justyn Czech był unitą represjonowanym przez władze carskie.
Dzieci Tomasza i Kseni (siedmioro):
- Michalina (1890–1950) — mąż Jan Sidelnik (1885–1946, ślub w 1907 r.)
- Ludwik (1893–1943) — żona Waleria Siłuch (1900–1983)
- Marianna (1896–1956) — niezamężna
- Franciszek (1901–ok. 1970) — wyemigrował do Kanady, gdzie mieszkał do śmierci
- Antoni (1904–po 1950) — czworo dzieci z pierwszego małżeństwa; po wczesnej śmierci żony powtórny ślub, wyjazd na Pomorze (Gdańsk)
- Józef (1907–1996) — bezpośredni przodek, mąż Marcjanny Wiszniewskiej (1909–1997)
- Wawrzyniec (1910–1965) — żona Leokadia Domańska (1911–1977), mieli trzech synów
V. Józef Harasimiuk
1907 – 1996Żona: Marcjanna Wiszniewska (1909 – 1997)
Urodzony w Derewicznej już po przełomie 1905 roku. Ukończył 4 klasy polskiej szkoły powszechnej. Wraz z żoną Marcjanną stworzył dom, z którego wyrosło jedenaścioro dzieci. Krawiec, woźny w szkole, właściciel małego sklepu w alkierzu i głęboko wierzący człowiek (m.in. piesze i rowerowe pielgrzymki do Kodnia).
02
Dom Józefa i Marcjanny
Wraz z Józefem i Marcjanną historia rodu przekracza granicę między samymi dokumentami archiwalnymi a żywą pamięcią. Z tego okresu zachowały się nie tylko metryki i świadectwo szkolne Józefa z lat 20., lecz także fotografie i opowieści dzieci, które pamiętały codzienny rytm domu w Derewicznej.
Nie było to typowe duże gospodarstwo rolne. Rodzina posiadała około pół hektara ziemi, w tradycji domowej nazywanej „sadem”, uprawianej na własne potrzeby. Utrzymanie zapewniała praca rąk: Józef był wiejskim krawcem, Marcjanna również szyła, a dodatkowo Józef pracował jako woźny w miejscowej szkole i prowadził drobny sklepik w alkierzu.
Wspomnienie wnuka:
„Dziadek Józef był człowiekiem wymagającym, budzącym respekt i niezwykle pracowitym. Babcię Marcjannę zapamiętałem jako osobę nieskończenie dobrą i cierpliwą. Tworzyli stabilny, spokojny dom, w którym panował głęboki wzajemny szacunek.”
Rytm codzienności:
Wspólna modlitwa, praca przy maszynie do szycia, pomoc starszego rodzeństwa w opiece nad młodszym i szkoła w Derewicznej. Z tego niewielkiego drewnianego domu każde z dzieci wyruszyło z poszanowaniem pracy i nauki.
Chrzest Józefa (1907 r.):
Urodzony w Derewicznej jako pierwszy z synów Tomasza i Kseni ochrzczony oficjalnie w Kościele rzymskokatolickim w Komarówce po carskim Ukazie Tolerancyjnym. Początek nowego rozdziału religijnego w rodzinie.
Chrzest Marcjanny (1909 r.):
Metryka chrztu babci Marcjanny z d. Wiszniewskiej w parafii pw. św. Stanisława BM. Druga z najważniejszych metryk otwierających historię domu w Derewicznej.
03
Jedenaście dróg
Dom był jeden, ale dróg było jedenaście. W pokoleniu dzieci Józefa i Marcjanny dokonała się największa przemiana społeczna i geograficzna w historii rodziny. Po raz pierwszy potomkowie rodu nie zostali w Derewicznej: zdobyli zawody techniczne, medyczne i budowlane, zamieszkali w miastach i założyli rodziny w różnych stronach kraju.
Dziewięcioro z nich dożyło dorosłości i stworzyło własne domy. Dwoje – pierwszy Marian i pierwsza Genowefa – zmarło we wczesnym dzieciństwie, ale w rodzinnej pamięci pozostają pełnoprawnymi wędrowcami na tej liście.
Jadwiga
Najstarsza córka. Zdobyła zawód pielęgniarki i zamieszkała w Chełmku pod Oświęcimiem. Z mężem Janem wychowali troje dzieci.
Henryk
Jako jeden z pierwszych związał swoje życie z Warszawą, prowadził przedsiębiorstwo budowlane. Z żoną Zofią doczekali się dwóch synów.
Franciszek
Został inżynierem mechanikiem związanym z przemysłem motoryzacyjnym. Zamieszkał w Warszawie. Wraz z żoną Aliną stworzyli dom, a jego bezcenne relacje i żywa pamięć walnie posłużyły do odtworzenia historii rodzinnego domu w Derewicznej.
Marian (I)
Żył około dwóch lat. Zmarł we wczesnym dzieciństwie w Derewicznej, lecz pamięć o nim trwa w rodzinie na równych prawach z pozostałym rodzeństwem.
Marian (II)
Z wykształcenia inżynier. Zamieszkał w Warszawie, gdzie wraz z żoną Stanisławą doczekali się dwóch synów. Jego wspomnienia i opowieści również stały się ważnym źródłem wiedzy przy pisaniu monografii.
Jan
Związał swoje życie zawodowe z budownictwem. Zamieszkał w Warszawie (Wesoła), gdzie wraz z żoną Reginą doczekali się dwóch córek.
Genowefa (I)
Urodziła się i zmarła w 1943 roku w Derewicznej. Pozostała w pamięci rodziców, którzy nadali to samo imię kolejnej córce.
Józef
Z zawodu stolarz-modelarz. Pracował w różnych firmach w Warszawie, a w późniejszych latach jako renowator zabytkowych mebli. Z żoną Zofią doczekali się syna Piotra Tomasza – autora monografii i niniejszego serwisu.
Genowefa (II)
Podążyła śladem starszej siostry Jadwigi do Chełmka. Pracowała m.in. w Zakładach Obuwniczych „Chełmek”. Wraz z mężem Franciszkiem wychowali troje dzieci.
Stanisław
Z zawodu budowlaniec, związał swoje życie z Warszawą. W dorosłym życiu podjął własną, odrębną ścieżkę wyznaniową. Wraz z żoną Alicją doczekali się syna.
Teresa
Najmłodsza córka Józefa i Marcjanny, zamieszkała w Białej Podlaskiej. Pracowała w różnych firmach w Białej Podlaskiej. Wraz z mężem Tadeuszem wychowali dwoje dzieci.
04
Wizualizacja drzewa genealogicznego
Poniższy schemat przedstawia bezpośrednią strukturę rodu od najstarszego znanego przodka po wielkie rozgałęzienie rodziny w XX wieku. Pełne, szczegółowe tablice genealogiczne ze wszystkimi liniami bocznymi i kolejnymi pokoleniami potomków znajdują się w monografii drukowanej.
Stefan Harasimiuk
1738 – 1814
Derewiczna
Mikołaj Harasimiuk
ok. 1741 – 1831
& Paraskiewia Witorożec (ok. 1751–1831)
Semen (Szymon) Harasimiuk
1742 – 1819
& Ahafia Dimitruk (1758–1831)
Teodor Harasimiuk
1782 – 1830
Derewiczna
Maksym Harasimiuk
1783 – 1840
& Eufrozyna Semeniuk (zm. 1834) • ślub 1814
7 dzieci: Bazyli (linia gł.), Teodora, Anastazja, Symeon, Natalia, Tymoteusz, Ksenia
Pelagia z d. Harasimiuk
1792 – 1824
po mężu Kapczuk
Bazyli Harasimiuk & Julianna Bartnicka
Derewiczna • dzieci: Julianna, Jan, Andrzej, Zofia, Tomasz
Tomasz Harasimiuk & Ksenia Czech (1871–1942)
Derewiczna • ślub 1905 • 7 dzieci (Michalina, Ludwik, Marianna, Franciszek, Antoni, Józef, Wawrzyniec)
Józef Harasimiuk (1907–1996) & Marcjanna Wiszniewska (1909–1997)
Derewiczna • krawiectwo, szkoła, 11 dzieci
Pokolenie VI • Jedenaście gałęzi potomków
Zasady opracowania genealogicznego
W publicznym serwisie internetowym prezentujemy historyczne ramy rodu i starsze pokolenia. Szczegółowe dane dotyczące żyjących członków rodziny, ich dzieci oraz wnuków podlegają ochronie i są w pełni udokumentowane w wydaniu drukowanym monografii, przeznaczonym do użytku wewnętrznego.
„Ród nie jest wyłącznie nazwiskiem. Córki wychodzą za mąż, pojawiają się nowe nazwiska, ale ich dzieci są tak samo potomkami domu w Derewicznej jak synowie noszący nadal nazwisko Harasimiuk.”
Poprzedni rozdział
← Historia rodu i wiaryKolejny rozdział
Miejscowości i domy →